Η μέθοδος Suzuki συνίσταται σ’ ένα σύστημα που βοηθά τα παιδιά, σε πολύ μικρές ηλικίες, να παίζουν συγκεκριμένα μουσικά όργανα.

Είναι ευρέως διαδεδομένη στην εκμάθηση του βιολιού, βρίσκει, όμως, εφαρμογή και σε όργανα, όπως το τσέλο, η φλογέρα και το πιάνο.

Ο Σινίσι Σουζούκι, γιαπωνέζος βιολιστής, ανέπτυξε τη μέθοδο αυτή το 1940.Η μέθοδος Suzuki στηρίζεται στην εκπαιδευτική φιλοσοφία, τη γνωστή ως «Εκπαίδευση ταλέντου». Σύμφωνα με αυτήν, τα περισσότερα παιδιά γεννιούνται με τη δυνατότητα να παίξουν ένα μουσικό όργανο, όπως γεννιούνται με τη δυνατότητα να μάθουν μια γλώσσα. Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν να μιλούν μιμούμενα τους γονείς και τους μεγαλύτερους και καταφέρνουν να έχουν ένα πλούσιο λεξιλόγιο, πριν μάθουν να διαβάζουν. Με τον ίδιο τρόπο, οι μαθητές της μεθόδου καταγράφουν στη μνήμη τους ό,τι ακούνε, ενώ μαθαίνουν να παίζουν μουσική στα όργανά τους.

Οι δάσκαλοι διδάσκουν ατομικά ή σε ομάδες. Οι γονείς παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, αφού καλούνται να παρακολουθούν τα μαθήματα μαζί με τα παιδιά τους και να ελέγχουν την εξάσκηση στο σπίτι. Δουλεύουν μαζί με τον δάσκαλο, προκειμένου να δημιουργήσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα, ώστε το παιδί να απολαμβάνει τη μουσική.